Hoe kan ik duidelijker communiceren?

Recent was ik op een date met een hele leuke dame. Ik had voorgesteld om samen naar het Tropenmuseum in Amsterdam te gaan. Op dat moment was daar de expositie Cool Japan. Een tentoonstelling over Japanse popcultuur zoals bijvoorbeeld anime, manga, cosplay en meer van dat moois.

#Waifu

Mijn date droeg een spannende outfit: een langs de zijkanten uitgesneden broek die over de gehele lengte met veters aan elkaar vast was geknoopt. Daarnaast droeg ze een strakzittend zwart T-shirt waarop met witte letters de term ‘waifu’ stond. Voor de lezers die niet ingeschoten zijn in Japanse cultuur. De term ‘waifu’ verwijst naar je favoriete tweedimensionale (anime) vrouw. Jouw ‘waifu’ behandel je met zeer veel respect. In bredere zin wordt de term ‘waifu’ ook gebruikt om te verwijzen naar een aantrekkelijke vrouw. Bijvoorbeeld: “Dua Lipa is zo’n waifu.” Deze outfit was natuurlijk een geweldige gespreksopener waar ik dankbaar gebruik van maakte, want wie was haar ‘waifu’? Vond zij zichzelf een ‘waifu’? Vond ik haar een ‘waifu’? Enz.

Je begrijpt het werd ontzettend gezellig en mijn date en ik konden eindeloos praten over onze favoriete Pokémon en anime film. Nadat we over de expositie hadden gelopen stelde ik voor om nog wat te gaan drinken in een naast gelegen café. Daar werd het weer heel gezellig. Er werd flink over en weer met elkaar geflirt.

Geen date

Toen het tijd was om afscheid te nemen bracht ik mijn date terug naar het station en bedankte haar voor onze date. Hierop reageerde mijn gesprekspartner heel open en eerlijk dat dit voor haar geen date was, maar vooral een manier om nieuwe mensen te leren kennen. Auw. Dat was niet het antwoord dat ik had verwacht. Overigens heel fijn dat ze zo eerlijk durfde te zijn naar mij.

Ik had niet duidelijk genoeg gecommuniceerd

Hoe kon het dat ik in de aanloop naar en tijdens onze ontmoeting er heilig van overtuigd was dat ik op date was met haar en nog belangrijker hoe kon het dat zij daar compleet anders over dacht? Ik had niet duidelijk genoeg gecommuniceerd wat ik wilde.

Terugkijkend moet ik eerlijk bekennen dat ik dat expres gedaan heb. Probleem is dat de term ‘date’ beladen is met allerlei verwachtingen van beide partijen. Deze verwachtingen kunnen een leuke ontmoeting enorm in de weg staan. Daarom had ik ervoor gekozen om het woord ‘date’ niet te laten vallen. Met bovenstaand gevolg van dien. Een volgende keer zou ik het weer zo gedaan hebben, want ik heb wel een hele leuke middag gehad.

Nu ben ik benieuwd. Heb jij recentelijk niet duidelijk genoeg gecommuniceerd? Laat het me weten in een reactie.

Hoe kun je meer jezelf zijn?

Onderweg naar de Dutch Comic Con in Utrecht

Wat is dat eigenlijk precies: ‘jezelf zijn’? Doe je dan de hele dag precies waar je zelf zin in hebt? En als mensen dit zeggen je zeggen: “Wees gewoon lekker jezelf.” Wat verwachten ze dan precies van je? Wat als je (nog) niet weet wie je precies bent? Wat doe je dan?

‘Mijzelf zijn’ was geen optie

Laat ik bij mijzelf beginnen. Toen ik tiener was had ik wel door dat ik anders was dan de leerlingen in mijn klas. Ging met iedereen goed om maar hoorde nergens echt bij. Ik was vooral geïnteresseerd in het halen van goede cijfers zodat ik na school iets kon gaan doen wat ik echt leuk zou vinden. Nog niet wetende wat dat precies zou moeten zijn. Op school ‘mijzelf zijn’ was in ieder geval geen optie voor mij. Dan had ik mij kwetsbaar moeten opstellen en moeten zeggen wat ik echt dacht en voelde. Dat stond natuurlijk gelijk aan sociale zelfmoord. Ik keek wel uit. Ik had een sociaal masker op. Dit masker deed precies waar ik het voor nodig had: sociaal wenselijk gedrag vertonen. ‘Mijzelf zijn’ kon wel wachten tot ik ging studeren.

Zo gezegd zo gedaan. Tijdens mijn studie ging ‘mijzelf zijn’ mij al een stuk beter af. Wel met vallen en opstaan. Zo weet ik bijvoorbeeld nog goed dat ik tijdens een studiedate een lijst met vragen voor mijn date onder mijn studieboek had verstopt. Omdat ik bang was dat ons gesprek stil zou vallen en ik dan niet zou weten wat ik aan haar moest vragen. Op dat moment kun je niet ‘jezelf zijn’ en tegen haar zeggen: “Ik heb een lijst met vragen voor je onder mijn studieboek verstopt omdat ik je beter wil leren kennen tijdens deze studiedate.” Ik was aan het leren om mijzelf te worden.

Door veel te oefenen met dit soort sociale situaties, het erover te hebben met goede vrienden en door veel te lezen over persoonlijke ontwikkeling, lichaamstaal, psychologie ben ik nu op een plek waarvan ik kan zeggen: “Ik ben behoorlijk mijn authentieke zelf.” Wel heb ik het idee dat dit een proces is dat nooit stopt. Mijn authentieke zelf is nooit helemaal af.

Jouw authentieke zelf

Herken je je in mijn verhaal? Of juist helemaal niet? Heb jij jouw authentieke zelf al gevonden? Of twijfel je regelmatig over wie je bent en waar je voor staat? Maak je vaak gebruik van een een sociaal masker om sociaal wenselijk gedrag te vertonen en heb je daar helemaal genoeg van? Laat me weten hoe jij hierover denkt.